Dorośli (16+)

Program przeznaczony jest dla osób od 16. roku życia.

Nie ma górnej granicy wieku.

Można rozpocząć naukę od zera lub wrócić na lód po wielu latach przerwy.

Tworzymy grupy dopasowane do poziomu umiejętności, aby każdy mógł rozwijać się we własnym tempie.

Bo każdy ma prawo wybrać własną drogę.

W ICEskatERA wierzymy, że dorosły powinien rozwijać się w rytmie, który jest możliwy do utrzymania w codziennym życiu.

Dlatego możesz wybrać intensywność, która najlepiej odpowiada Twoim potrzebom.

Możesz trenować raz lub dwa razy w tygodniu.

Nie dlatego, że jedna droga jest lepsza od drugiej.

Dlatego, że każdy ma inne możliwości, inne obowiązki i inny cel.

Jedni chcą po prostu cieszyć się jazdą na łyżwach.

Inni marzą o nauce bardziej wymagających elementów.

Jeszcze inni wracają na lód po wielu latach przerwy.

Każda z tych dróg jest dobra.

Bo najważniejsze nie jest tempo.

Najważniejsze jest to, żebyś chciał wracać na lód z radością.

Osobom, które chcą jeszcze lepiej przygotować swoje ciało do jazdy na łyżwach, proponujemy również zajęcia off-ice.

Pracujemy nad równowagą, koordynacją, mobilnością, siłą oraz świadomością ruchu.

Dzięki temu trening na lodzie staje się łatwiejszy, bardziej świadomy i daje jeszcze więcej satysfakcji.

Nie jest to obowiązkowy element programu.

To dodatkowa możliwość dla osób, które chcą rozwijać się jeszcze pełniej.

Każdy wybiera własną drogę.

My pomagamy przejść ją mądrze.

Po 43 latach na lodzie wiem jedno.

Dorośli bardzo rzadko przychodzą po naukę jazdy.

Przychodzą po coś, co zgubili wiele lat wcześniej.

Jedni chcą wrócić do marzenia z dzieciństwa.

Inni po raz pierwszy zrobić coś tylko dla siebie.

Niektórzy chcą poczuć radość, której od dawna im brakuje.

Są też tacy, którzy przychodzą, bo patrzą na swoje dzieci na lodzie i myślą:

„A gdybym też spróbował?”

Łączy ich jedno.

Przychodzą, żeby przestać odkładać swoje życie na później.

Prawie każdy dorosły myśli:

„Będę wyglądać śmiesznie.”

„Wszyscy będą patrzeć.”

„Jestem za stary.”

„Powinienem był zrobić to dwadzieścia lat temu.”

Ale pod tymi zdaniami kryje się jedno głębsze.

„Boję się, że znowu okaże się, że nie dam rady.”

I właśnie z tym lękiem pracujemy.

Nie z techniką.

Najpierw z odwagą.

Bo coś się zmieniło.

Dzieci dorosły.

Zmieniła się praca.

Ktoś przeszedł trudny moment w życiu.

Ktoś zrozumiał, że ciągłe odkładanie siebie nie prowadzi do szczęścia.

Najczęściej słyszę:

„Zawsze chciałam.”

Albo:

„Całe życie mówiłem sobie: kiedyś.”

I nagle to „kiedyś” staje się „dzisiaj”.

Największym zaskoczeniem nie jest lód.

Największym zaskoczeniem jest atmosfera.

Dorośli często spodziewają się oceniania.

Porównywania.

Presji.

A wychodzą z poczuciem ulgi.

Mówią:

„Dlaczego tak długo czekałem?”

„To było dużo łatwiejsze, niż sobie wyobrażałem.”

„Zapomniałem, jakie to uczucie cieszyć się z małych rzeczy.”

Dzieci uczą się przez ciekawość.

Dorośli uczą się mimo swoich przekonań.

Największą przeszkodą nie jest ciało.

Są nią historie, które opowiadają sobie od lat.

„Nie nadaję się.”

„Jestem za stary.”

„To nie dla mnie.”

Dlatego z dorosłymi równie często pracujemy nad głową, jak nad techniką.

Bo kiedy zmienia się sposób myślenia...

ciało bardzo często podąża za nim.

Nie zawstydzamy.

Nie porównujemy.

Nie tworzymy atmosfery rywalizacji.

Nie oczekujemy, że każdy będzie chciał osiągnąć to samo.

Nie odbieramy dorosłym prawa do własnego tempa.

Bo po latach życia większość z nich miała już wystarczająco dużo ludzi mówiących im, jacy powinni być.

My chcemy stworzyć miejsce, w którym mogą po prostu być sobą.

Najpiękniejsze zmiany nie dzieją się na lodzie.

Zaczynają się poza nim.

Ktoś zapisuje się na kurs językowy.

Ktoś zmienia pracę.

Ktoś zaczyna podróżować.

Ktoś pierwszy raz od wielu lat robi coś tylko dlatego, że ma na to ochotę.

Bo kiedy człowiek odkrywa, że potrafi zrobić coś, czego się bał...

zaczyna inaczej patrzeć na całe swoje życie.

Najbardziej poruszają mnie nie wielkie sukcesy.

Najbardziej porusza mnie chwila, kiedy ktoś po raz pierwszy przestaje przepraszać.

Za wiek.

Za tempo.

Za błędy.

Pamiętam uczestniczkę, która po kilku tygodniach powiedziała:

„Wie Pani... pierwszy raz od bardzo dawna zrobiłam coś tylko dla siebie. I nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia.”

To był jeden z tych momentów, które przypominają mi, dlaczego uczę.

„Nie zmieniły się tylko moje łyżwy. Zmieniło się to, jak myślę o sobie.”

Jeżeli usłyszę takie zdanie...

będę wiedziała, że ten program naprawdę miał sens.