Jeżdżące Brzdące

"A co, jeśli moje dziecko będzie płakało?"

"A co, jeśli się przestraszy?"

"A może jest jeszcze za małe?"

"Czy sobie poradzi?"

To naturalne pytania. Bo rodzic nie boi się lodu. Boi się, że jego dziecko poczuje się samotne, zagubione albo niewystarczające.

Dlatego naszym pierwszym zadaniem nie jest nauczyć dziecko jeździć. Naszym pierwszym zadaniem jest sprawić, aby poczuło:

"Tutaj jestem bezpieczny."

Bo dopiero wtedy rodzi się odwaga do zrobienia pierwszego kroku.

Dla dzieci w wieku od 3 do 5 lat, które stawiają swoje pierwsze kroki na lodzie.

Nie trzeba mieć żadnego doświadczenia. Nie trzeba umieć jeździć. Nie trzeba "nadawać się do sportu".

Wystarczy ciekawość.

Resztę odkryjemy razem.

Nie zaczynamy od ćwiczeń. Nie ustawiamy dzieci w rzędzie. Nie sprawdzamy, kto radzi sobie najlepiej.

Najpierw poznajemy dziecko.

Dajemy mu czas, aby oswoiło nowe miejsce. Mogło się rozejrzeć.

Dotknąć lodu. Pośmiać się. Porozmawiać.

Jedne dzieci ruszają od razu. Inne potrzebują kilku minut obserwacji.

Nie poganiamy ich. Bo odwaga nie rodzi się pod presją.

Rodzi się wtedy, gdy dziecko odkrywa, że może zrobić pierwszy krok we własnym tempie.

Dzieci w wieku trzech, czterech czy pięciu lat nie uczą się przez wykład.

Uczą się przez ruch. Przez zabawę. Przez emocje. Przez relację.

Dlatego podczas zajęć wykorzystujemy opowieści, muzykę, kolory, tory przeszkód, rekwizyty i wyobraźnię. Nie po to, żeby było atrakcyjniej. Po to, aby nauka była dla dziecka naturalnym doświadczeniem.

Bo świat małego dziecka nadal jest przygodą.

Nie chcemy odbierać mu tej przygody zbyt wcześnie.

Nie porównujemy dzieci. Nie zawstydzamy. Nie wywieramy presji. Nie mówimy: "Zobacz, ona już potrafi."

Każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Naszym zadaniem nie jest przyspieszać tę drogę. Naszym zadaniem jest stworzyć warunki, w których dziecko będzie chciało spróbować jeszcze raz.

Bo wierzymy, że najtrwalsza motywacja rodzi się z poczucia bezpieczeństwa, a nie z presji.

Program prowadzi trener.

Towarzyszy mu asystent, który wspiera dzieci w chwilach, gdy najbardziej tego potrzebują. Bardzo często są to także starsi zawodnicy ICEskatERA. Dla najmłodszych nie są tylko pomocą organizacyjną. Są kimś, w kim mogą zobaczyć siebie za kilka lat. To buduje odwagę. A dla starszych zawodników jest pierwszą lekcją odpowiedzialności, troski i bycia przykładem. Bo w ICEskatERA rozwijają się nie tylko najmłodsi.

Rozwijają się wszyscy, którzy współtworzą tę społeczność.

Przez pierwszą część zajęć dziecko buduje relację z trenerem i uczy się samodzielności. Rodzic jest blisko. Obserwuje. Daje dziecku przestrzeń. A potem dzieje się coś, co jest jednym z najważniejszych elementów naszego programu.

Ostatnie piętnaście minut należy do Was. Zapraszamy rodziców na lód. Nie po to, aby uczyć. Nie po to, aby poprawiać. Nie po to, aby oceniać.

Po to, aby wspólnie przeżyć radość z małych sukcesów. Bo wierzymy, że najpiękniejsze wspomnienia ze sportu rodzą się wtedy, gdy dziecko może odwrócić się i zobaczyć uśmiech rodzica stojącego obok.

Bo rozwój nie kończy się wraz z ostatnim ćwiczeniem.

Wraca razem z rodziną do domu.

I właśnie tam zaczyna się jego najważniejsza część.

Nie wtedy, gdy wykona pierwszy element. Nie wtedy, gdy przejedzie samo przez całe lodowisko. Wiemy to w chwili, gdy po upadku mówi: "Jeszcze raz." To znaczy, że wydarzyło się coś znacznie ważniejszego niż postęp techniczny.

Pojawiła się odwaga.

A właśnie od niej zaczyna się każdy dalszy rozwój.

Na wybranych zajęciach ostatnie piętnaście minut należy do rodziców, którzy chcą wejść na lód i być obok swojego dziecka.

To nie jest lekcja ani trening. Nie ma zadań do wykonania i niczego do zaliczenia. Zostaje wspólny czas, pewność siebie, zaufanie i wspomnienie, które dziecko zabiera ze sobą.

Rodzic przestaje być widzem zza bandy. Jest przy postępie dziecka wtedy, kiedy ten postęp się dzieje, zamiast dowiadywać się o nim później.

Rodzic nie ogląda drogi dziecka. Przechodzi ją razem z nim.

• Udział jest w pełni dobrowolny.
• Rodzice korzystają z własnych łyżew.
• Wejście na lód odbywa się na własną odpowiedzialność.

Nie marzymy o tym, aby każde dziecko wykonywało te same elementy. Marzymy o czymś znacznie ważniejszym. Żeby schodziło z lodu z przekonaniem, że lubi próbować nowych rzeczy. Że nie boi się popełniać błędów. Że wierzy, iż poradzi sobie z kolejnym wyzwaniem. Jeżeli nauczy się tego, wszystko inne będzie mogło zbudować później.

A rodzic?

Chcielibyśmy, aby zobaczył coś więcej niż postęp na lodzie. Żeby zobaczył dziecko, które stało się odważniejsze. Bardziej samodzielne.

Z większą radością podejmuje nowe wyzwania.

Bo właśnie to jest dla nas największy sukces.

Każde dziecko rozwija się we własnym tempie. Kiedy wspólnie uznamy, że jest gotowe na nowe wyzwania, pomożemy wybrać najlepszą dalszą drogę. Dla jednych będzie to program Odkrywanie. Dla innych Treningi Indywidualne.

Niektóre dzieci odkryją w sobie sportową pasję i rozpoczną drogę w ICEskatERA PRO.

Nigdy nie przyspieszamy tej decyzji.

Bo kolejny krok ma sens tylko wtedy, gdy dziecko jest na niego naprawdę gotowe.

Po 43 latach na lodzie wiem jedno.

Najpiękniejszym momentem nie jest chwila, gdy dziecko pierwszy raz przejedzie całe lodowisko.

Najpiękniejszy moment przychodzi wtedy, gdy schodzi z lodu, patrzy na rodzica i z uśmiechem mówi:

„Kiedy znowu przyjdziemy?”

Wtedy wiem, że wydarzyło się coś znacznie ważniejszego niż nauka jazdy.

Narodziła się radość z odkrywania.

I właśnie od niej zaczyna się każda piękna sportowa droga.