Odkrywanie

„Czy moje dziecko rozwija się prawidłowo?”

„Czy nie zostaje w tyle?”

„Kiedy zacznie wykonywać trudniejsze elementy?”

„Czy robi wystarczające postępy?”

To naturalne pytania.

Ale po latach pracy wiem, że najważniejsze jest inne.

Nie pytam:

„Jak szybko rozwija się dziecko?”

Pytam:

„Czy z każdym tygodniem coraz bardziej wierzy, że potrafi?”

Bo właśnie z tej wiary rodzi się samodzielność.

Dla dzieci, które zakończyły etap pierwszego kontaktu z lodem i są gotowe rozwijać podstawowe umiejętności łyżwiarskie.

Nie decyduje wiek.

Nie decyduje liczba miesięcy treningu.

Decyduje gotowość do kolejnego etapu.

Każde dziecko trafia do grupy odpowiadającej jego aktualnym możliwościom.

Na tym etapie dzieci uczą się coraz bardziej świadomie.

Rozwijają równowagę.

Koordynację.

Poczucie rytmu.

Kontrolę nad własnym ciałem.

Poznają kolejne elementy techniczne.

Ale nadal najważniejsza pozostaje radość odkrywania.

Bo właśnie ona sprawia, że dziecko chce wracać na kolejne zajęcia.

Nie uczymy dzieci wykonywania elementów.

Uczymy je rozumienia procesu.

Pokazujemy, że rozwój nie polega na robieniu wszystkiego od razu.

Każdy nowy element jest efektem wielu małych kroków.

Błędy nie oznaczają porażki.

Są naturalną częścią nauki.

Właśnie dzięki temu dzieci uczą się cierpliwości, wytrwałości i wiary we własne możliwości.

Nie porównujemy dzieci.

Nie przyspieszamy rozwoju.

Nie nagradzamy tylko najlepszych.

Nie budujemy motywacji opartej na rywalizacji.

Nie odbieramy dzieciom prawa do własnego tempa.

Bo każde dziecko ma swoją drogę.

Na tym etapie trener coraz częściej staje się przewodnikiem.

Nie daje gotowych odpowiedzi.

Pomaga dziecku samodzielnie odkrywać rozwiązania.

Zadaje pytania.

Zachęca do prób.

Pokazuje, że można próbować wiele razy.

To właśnie wtedy rodzi się prawdziwe sprawstwo.

Rodzic nie musi być trenerem.

Nie musi znać techniki.

Największym wsparciem jest zainteresowanie.

Rozmowa po treningu.

Zauważenie wysiłku.

Nie tylko efektu.

Bo dziecko, które czuje, że rodzic dostrzega jego drogę, dużo chętniej podejmuje kolejne wyzwania.

Nie wtedy, gdy wykona najtrudniejszy element.

Ale wtedy, gdy zaczyna samodzielnie szukać rozwiązań.

Kiedy po nieudanej próbie mówi:

„Spróbuję jeszcze raz, ale inaczej.”

To oznacza, że rozwija się nie tylko technicznie.

Rozwija sposób myślenia.

Na wybranych zajęciach ostatnie piętnaście minut należy do rodziców, którzy chcą wejść na lód i być obok swojego dziecka.

To nie jest lekcja ani trening. Nie ma zadań do wykonania i niczego do zaliczenia. Zostaje wspólny czas, pewność siebie, zaufanie i wspomnienie, które dziecko zabiera ze sobą.

Rodzic przestaje być widzem zza bandy. Jest przy postępie dziecka wtedy, kiedy ten postęp się dzieje, zamiast dowiadywać się o nim później.

Rodzic nie ogląda drogi dziecka. Przechodzi ją razem z nim.

• Udział jest w pełni dobrowolny.
• Rodzice korzystają z własnych łyżew.
• Wejście na lód odbywa się na własną odpowiedzialność.

Nie tylko lepsza jazda.

Chcemy, aby dziecko odkryło, że ma wpływ na własny rozwój.

Że wysiłek przynosi efekty.

Że warto próbować.

Nawet wtedy, gdy coś nie wychodzi od razu.

Bo właśnie ta umiejętność zostanie z nim na całe życie.

Kiedy wspólnie uznamy, że dziecko jest gotowe na kolejne wyzwania, pomożemy wybrać najlepszą drogę rozwoju.

Dla większości będzie nią program Doskonalenie.

Niektórym zarekomendujemy również Treningi Indywidualne, jeśli będą potrzebowali bardziej indywidualnego wsparcia.

Każda decyzja wynika z obserwacji dziecka.

Nigdy z pośpiechu.

Najpiękniejszym momentem nie jest chwila, kiedy dziecko wykona nowy element.

Najpiękniejszy moment przychodzi wtedy, gdy po raz pierwszy mówi:

„Ja to zrobiłem.”

Nie dlatego, że ktoś mu pomógł.

Nie dlatego, że miał szczęście.

Ale dlatego, że odkrył, iż własnym wysiłkiem potrafi osiągnąć coś, co jeszcze chwilę wcześniej wydawało się niemożliwe.

To właśnie wtedy rodzi się sprawstwo.